يك جايي در اواخر فيلم جرم خبر ميرسد كه رفعت خان اعدام شده. آقا رضا سرچشمه بي فوت وقت به زندان برميگردد براي شركت در مجلس ختم پير مراد. آنجا ناصر توي گوشش ميگويد كه برخيزد و چيزي بگويد در رثاي مرحوم كه روح رفعت خان توقع دارد از او. رضا از سر ملاحظه كاري نه مي آورد كه “مي ترسم يه چيزي از دهنم بپره كه …” لحظه اي مكثي مي كند و چشمانش برقي ميزند كه “خب بپره!” همان دم از جايش بلند مي شود و مي ايستد به سخنراني كه همين خطابه ميشود نقطه عزيمتش به سمت آن حماسه نهايي.
بگذار اسمش را بگذارند كله خر بودن. آدميزاد اگر بتواند در وهله اول بي خيال اين همه ترس و ملاحظه كاري هايي شود كه اساسا بيهوده است تازه يك قدم كوچك برداشته سمت خودِ خودش، تازه يك ذره نزديك تر شده به خويش وگرنه همينطور دور و دورتر مي شويم و يك روزي دست هم كه بالاي ابرو بگذاريم باز هم در دوردستهاي افقِ خود، خود را نخواهيم ديد و نخواهيم يافت. وهله دوم كه وهله اصلي است آن است كه بي خيال برخي ترس ها و ملاحظاتي شوي كه چندان هم بي مورد نيست و گاه به جاست. مثل همين مكث ميان كلام آقارضاسرچشمه كه تصميمش را گرفت و به سمتي رفت كه دلش بود، به سمتي كه خودش بود، گيرم كه ته اين سمت جز مرگ نبود اما كيست كه بعد از يافتن خود چيز ديگري از دنيا بخواهد پس خوشا نقطه پاياني كه در بهترين جاي متن قرار گيرد.

6 دیدگاه در “”

  1. باریکلا، خوشا نقطه پایانی که در بهترین جای متن قرار گیرد…
    تا باشه از این پایان ها که به صد تا شروع ِ بی ارزش می ارزه…

  2. نمي خواهم شعار بدهم اما نقطه پايان ما شايد آغاز مبارزه با اين همه بي خردي است كه ما را باز بر سر زبان ها انداخته و مي خواهند حمله كنند بهمان تا بنشانندمان سرجايمان. يكي از دوستانم به تناسخ عقيده دارد و مي گويد مي خواهم در اين زندگي اينقدر خوب باشم كه در زندگي بعدي ام ديگر جهان سومي نباشم آنهم در خاورميانه لعنتي كه از استخوانهاي پوسيده دايناسوربها به نوايي رسيده و دائم سرش بين غير جهان سومي ها دعواست. به نظرت بايد چكار كنيم كه جهان سومي نباشيم؟

    1. مشکل اینه که در صد سال اخیر ایران قشر فرهیخته جای اینکه کشورشون رو آباد کنن مهاجرت کردن به ممالک پیشرفته تا برای خودشون میونبر بزنن و پیشرفت رو برای زندگی شخص خودشون بخرن. ولی همون ممالک در دوران بدشون نخبگانشون موندن و ساختنش تا شدن این. ما اهل ساختن نیستیم اهل فراریم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *