ال دیگو

این عکس نه آنقدرها به شادی و خوشحالی ژرمن ها مربوط است و نه به جشن پیروزی قاطعشان بر آرژانتین و سرمستي یواخیم لو و شاگردانش از آن برد.
این عکس درباره مردی است که آن گوشهء محوِ عکس، آرام ایستاده است و دارد آن شادمانی را که برای خود و ملتش می خواست، در چهره مردان حریف نظاره می کند. یقین حسرت می برد، شاید اشکي می ریزد.
وقتی همه غرور یک مرد می شکند، کاری جز تماشا و انتظار نیست. انتظار برای نبردی دیگر و برخاستن دوباره و دوباره از خاکستر خویشتن. او با همین تصویر محو هم همهء این عکس را از آن خود کرده است.
پس منتظر باشید!
او آن شادمانی را بازپس خواهد گرفت.
او ال دیگو است دیگر!

10 دیدگاه در “ال دیگو”

  1. فرقی نداره موضوع اغذیه فروشی باشه یا فوتبال. تو همیشه سخت دست اندر کار سجده کردن به چیز هایی هستی که دارن عوض می شون.یا شاید تمام قد ایستاده ای و نمی خواهی چیزی عوض شود. البته نه! می خواهی عوض شود. چون اگه چیزی در حال عوض شدن نباشه که نوع قدیمیش قابل ستایش نیست.
    من عشق تاک تیک هستم، و فوتبال یعنی نتیجه. اینکه دیگو مارادونا با استعداد ذاتی مبتنی بر قد کوتاهش 11 نفر را دریبل کند و گل بزند چندان برای من هیجان انگیز نیست. شطرنج بازی کردن مربیان در زمین و دیدن نتیجه تمرینات دقیق و کار شده چند ماه یک تیم که به صورت یک سمفونی منتهی به برد خودش رو نشون میده، خیلی جذابتر و هیجان انگیز تره.

پاسخ دادن به عطر زندگی لغو پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *